Foto: Fotograaf Jonathan Vos
leestijd +/- 3 m.

Om meteen misverstanden te vermijden: dit artikel gaat over de laatste 100 wérkdagen van Frits Simon. Eerder kregen de eerste 100 dagen van collegelid Saskia Brand bij Zuyd aandacht. Deze keer Frits’ laatste 100 dagen bij Zuyd. 21 Juni 2020 was de eerste dag van zijn pensioen. Vrijdag 13 maart de eerste van de laatste honderd dagen. Dagen met een wel bijzonder cachet omdat corona Nederland goed in zijn greep kreeg. Voor hem dus onverwacht meer tijd om zijn loopbaan te overpeinzen en zijn laatste klussen tot een goed einde te brengen.

De ironie wil dat ik begin jaren 80 midden in een flinke economische crisis in het hbo begon aan de Katholieke Sociale Academie. En nu eindig ik midden in een flinke pandemische crisis. Was ik op mijn plek blijven zitten, dan zou ik eindigen aan een Academie voor Sociale Studies. De journalist Sander van Walsum voorvoelde dit al toen hij onlangs over de bijna-gepensioneerde schreef dat hij hoopte dat deze “… de zoveelste innovatie op de werkvloer niet zuchtend afdoet met ‘daar gáán we weer’, maar begroet als een manifestatie van de cirkelgang van het leven.” Heeft mijn loopbaan iets van een cirkelgang? Ja en nee zou ik willen zeggen.
Bingewatchen Zuyd
Behalve corona houden me momenteel nog vier klussen van de straat. Eentje is om de pasbenoemde Commissie Wetenschappelijke Integriteit Onderzoek te helpen met de start. Nummer twee is het verzoek van Ellen Domhof en Hans Beckers om op een rijtje te zetten wat er bekend is over de aansluiting tussen vooropleidingen en het hbo. Als derde ben ik betrokken bij een onderzoek met Mieke Koeslag en enkele teamleiders naar hoe je meer zelforganisatie in teams kunt bevorderen. Samen met Joyce Vreuls werk ik samen aan een Engelstalig artikel over ons eerdere onderzoek naar CHILL. Het is wel bingewatchen Zuyd, want het gebeurt allemaal via Teams. Net als in de jaren 80 zitten veel mensen thuis…

Het gebruik van smoezelige en met inkt bevlekte stencils hoort bij een geromantiseerd verleden

Deze klussen laten iets zien over wat is veranderd sinds ik werk in het hbo. En dan heb ik het niet over het internet, de e-mail, de cloud en Teams. Het is een open deur dat ict de organisatie van mijn werk nogal heeft beïnvloed. Het gebruik van smoezelige en met inkt bevlekte stencils hoort bij een geromantiseerd verleden. Net zoals dat de conciërge elke docent de koffie in een porseleinen kopje – nog zonder logo – op zijn kamer bracht, samen met stapels post. Die koffie had wel wat, moet ik eerlijk zeggen. Om dat opnieuw mee te maken moest ik eerst faculteitsdirecteur worden.
Bingewatchen via Teams, met Marcel van der Klink
Bonte verzameling
De klus voor de Commissie Wetenschappelijke Integriteit Onderzoek en de andere drie klussen maken mij duidelijk dat onderzoek zijn plek heeft verworven binnen het hbo. Niet dat onderzoek alleenzaligmakend is, maar het wijst op een iets andere houding. Toen ik begon kon ik alles zelf uitzoeken, en ook grotendeels mijn gang gaan. Ik ervoer een opleiding toen meer als een bonte verzameling van hele en halve intellectuelen, waarbij nogal druk aan afdelingspolitiek werd gedaan. Je stond voor je vak en opvatting en ergens in die mêlee van opvattingen werkte een student aan zijn vorming. Samenwerken, een gedeelde visie, doorlopende leerlijnen, onderzoekende houding? Het moest allemaal nog worden uitgevonden. Het grote voordeel van onderzoek is dat je met onderbouwing met elkaar in de clinch gaat. Dat kennisnemen van de stand van zaken ertoe doet, zonder dat je gelijk hebt.

De kwantificering van alles beschouw ik eigenlijk als de grootste verandering de afgelopen decennia. Taylorisering, maar helaas niet tailormade

Nadeel zit er ook aan vast. Een supermarktketen wees erop dat het coronavirus liet zien dat het bij de boodschappen weer om levensmiddelen draait. En dat gevoel voor levensmiddelen zijn we met alle schaalvergroting en het daarmee gepaard gaande spreadsheetfetisjisme in het hbo natuurlijk ook wel wat kwijtgeraakt. Die kwantificering van alles beschouw ik eigenlijk als de grootste verandering de afgelopen decennia. Taylorisering, maar helaas niet tailormade. Het zou wel een paar onsjes minder over rendement en kennisproductie mogen gaan. En een paar pondjes meer over de pedagogische ingewikkeldheid van het dagelijkse onderwijswerk. Biesta – de onderwijsdenker des vaderlands – vraagt niet voor niets opnieuw aandacht voor
persoonsvorming in het onderwijs.

Lees hier meer over persoonsvorming in het onderwijs

Dus opnieuw een cirkelgang? Een cirkelend gevoel is absoluut niet bepalend. Ik betrap me er vaak op dat ik fluitend door de gang loop. Dat ik veel collega’s heb waar het prima mee samen werken is. In mijn laatste klussen blijkt ook dat weer zonneklaar. Dat dwars door alles heen die bereidheid er altijd is. Dat ik in een organisatie werkte waar je, als je je vinger op steekt, tal van mogelijkheden hebt om weet ik veel wat te doen. Dat je er kunt promoveren en demoveren. Dat je er jarenlang met plezier les kunt geven, aan projecten kunt deelnemen, adviseur kunt zijn, columns en boekbesprekingen kunt schrijven, collega’s ziet gaan maar vooral blijven, collega’s soms kunt helpen en waar nodig geholpen wordt. Dat een Academie daarvoor eerst een hogeschool moest worden heeft wel flink geholpen.”
Tekst: Frits Simon
Deel dit artikel:

Mensen in dit artikel

Frits Simon

Frits Simon

Lid lectoraat Professionalisering van het onderwijs | onderzoeker | filosoof | vrijwilligerswerk | Katholieke Sociale Academie | docent | adviseur | directeur

Frits kijkt niet uit naar zijn pensionering. Niet voor niks werkte hij door tot zijn officiële pensioendatum. Met plezier want collega’s in het E-gebouw hoorden hem vaak genoeg een wijsje fluiten op weg naar de koffieautomaat. Frits hoopt dat hij binnenkort meer mensen kan helpen bij de thuisadministratie; vrijwilligerswerk dat hij voor Humanitas verzorgt. Daarnaast kan hij niet wachten om met  een cultuurwetenschappelijk onderzoek naar stripverhalen te beginnen, waarmee hij hoopt  nog een keer te promoveren.